26.01.2020 | 17:20 UUR | Perisa brinkman

Bas (53) werd twee maanden te vroeg geboren. De navelstreng om zijn nek betekende een zuurstoftekort, waardoor zijn hersenen beschadigd raakten. Na de geboorte bleek hij spastisch, waardoor Bas moeilijk loopt.

Auteur: Perisa Brinkman

Hoe was het vroeger?

“Wij speelden op de lagere school vaak slagbal maar ik kon de bal niet eens slaan. Bij mij werd de bal aangegooid en dan miste ik hem altijd of werd hij meteen gevangen. Op zulke momenten moest ik altijd keihard lachen en dan kon ik niet meer rennen van het lachen, waardoor iedereen weer om mij lachte. Wat ik wel echt vervelend vond, was teams maken tijdens gym. Ik werd altijd als laatste gekozen. ‘Aan Bas hebben wij niks’. Dat deed natuurlijk wel erg zeer omdat je dan met je handicap geconfronteerd wordt. Maar als ik dan aan het spel meedeed, was het altijd lachen. Daarnaast was ik op jonge leeftijd wel al erg goed in schaken. Dan werd ik wel altijd als eerste gekozen. Ik lag er dan misschien met het fysieke deel vaak buiten maar er waren ook dingen waar ik wel goed aan mee kon doen.”

Voel je je anders?

“Ik blijf altijd actief. Daar geven mensen uit mijn omgeving positieve reacties op. Dat is voor ieder mens belangrijk. Vooral voor ‘buitenstaanders’, wat ik gewoon altijd blijf, voor mijn gevoel. Ik ben toch anders dan anderen. Ik ben alleen al 53 jaar lang zo dus daar groei je in en daar leer je mee leven. Ik vind het eigenlijk ook wel leuk want je valt enorm op. Vroeger was ik vooral een opvallend persoon en kende iedereen mij. Ik word eigenlijk nooit meer raar aangekeken. Er zijn wel eens kinderen die er iets van zeggen. Een kind riep een keer naar zijn moeder ‘wat loop die meneer raar’. Dat was de eerste keer dat ik meneer werd genoemd en dat vond ik juist wel grappig. Ik dacht ‘zie je wel, ik ben ook gewoon een meneer en ik word ook gewoon oud’.”